Moslimbashen hoort bij de NRC

F rontaal op de voorpagina van het opiniekatern van de NRC stond dit weekeinde een stuk met de titel “Jodenhaat hoort bij de islam”. Drie pagina’s had de NRC er maar liefst voor uit getrokken. De opening van het artikel windt er geen doekjes om: “Het geweld van moslims tegen Joden is geen toeval, heeft niets te maken met Israël maar komt voort uit eeuwenlang zorgvuldig gekweekte Jodenhaat.”

Deze Jodenhaat, die dus inherent zou zijn aan de islam, wordt op verschillende momenten in het artikel met het antisemitisme van de nazi’s vergeleken:

“Het simpele feit is dat de nazi’s jaloers zouden zijn op de wijze waarop zowel de staat als de moskee meerdere generaties van de bevolking met de meest virulente Jodenhaat hebben weten te indoctrineren.”

“Dat wil niet zeggen dat 40 procent van de moslims de Joden het liefst de gaskamer in zou sturen, maar dat wilden de meeste Duitsers in 1933 ook niet. De sharia zou dat overigens, het moet gezegd, ook niet toelaten. Toch leidt de acceptatie van een bepaald vijandbeeld tot steeds grotere excessen.”

Ik vond het zelf nogal van slechte smaak getuigen om een dergelijk tendentieus en eenzijdig artikel te publiceren over “intimidatie, racisme en geweld van moslims tegen Joden” nota bene op de tweede dag van de grondinvasie in Gaza, waar inmiddels meer dan 500 mensen zijn omgekomen, voornamelijk burgers en kinderen.

Het artikel is geschreven door David Suurland. De NRC vermeldt dat hij cum laude gepromoveerd is op een vergelijking tussen het nazisme, communisme en islamisme aan de Universiteit van Leiden en momenteel werkt aan de handelseditie van zijn proefschrift. Een zoekopdracht bij Google leert dat het de promovendus is van Afshin Ellian, die zelf niet bijzonder bekend staat om de consistentie van zijn argumenten en zijn academische integriteit, om het voorzichtig uit te drukken.

Ik stuurde een mailtje naar de opinieredactie van de NRC, met het aanbod om een repliek te schrijven op het artikel over islamitisch antisemitisme. Dit mede omdat ik net een eerste versie klaar heb van een hoofdstuk over de islamkritiek van mensen als Ayaan Hirsi Ali, Afshin Ellian, Paul Cliteur en Hans Jansen, dat schatplichtig is aan het Amerikaanse neoconservatisme, in het bijzonder het werk van de neoconservatieve islamdeskundige Bernard Lewis. Het proefschrift van Suurland vertoont alle kenmerken van deze traditie.

Ik kreeg gisteren het volgende antwoord teruggestuurd:

“U zou kort kunnen reageren op de inhoud van het stuk, als u andere lezingen heeft over de geschiedenis van de islam, het verschijnsel Dieudonné en de opiniepeilingen met hoge percentages negatieve oordelen over Joden onder moslims. Het zou moeten gaan over die feiten in het stuk. De politieke achtergrond van Hirsi Ali etc. is al heel vaak aan de orde geweest dat lijkt me op dit moment van secundair belang.”

“Inmiddels hebben we verscheidene reacties van Nederlandse hooggeleerde moslimspecialisten (niet Janssen of Ellian) (Witkam, Ellesman) die erkennen dat antisemitisme een ernstig probleem is onder hedendaagse moslims maar betwisten dat het al 1400 jaar bestond. Het Arabische antisemitisme stamt uit de 19e eeuw volgens hen.”

Nu kan ik het wel hebben om door een redactie geweigerd te worden. Alleen het punt is hier dat de NRC duidelijk het debat aan het framen en vormgeven is: de discussie moet over het antisemitisme van moslims gaan, het enige toegestane meningsverschil is de mate waarin moslims antisemitisch zijn en waaraan dat dan zou kunnen liggen. In andere woorden, we mogen het niet over de achtergronden van moslimbashen hebben, enkel over de vraag waarom moslims toch zulke hatelijke mensen zijn.

Dat lijkt me nogal een eenzijdige benadering voor een kwaliteitskrant, zeker op het moment dat er honderden doden te betreuren zijn in Gaza en het Israëlische racisme richting Palestijnen groteske vormen aanneemt. Een minimaal idee van journalistieke balans vereist, zo lijkt me, dat ook deze gevaarlijke vormen van intolerantie besproken en veroordeeld worden. Des te meer omdat het niet bij woorden blijft.

Neem het Israëlische parlementslid Ayelet Shaked van de extreemrechtse partij het Joodse Huis, onderdeel van de regering van Netanyahu. Zij publiceerde twee weken geleden de volgende tekst op haar facebookprofiel, dat duizend keer gedeeld werd en vierduizend likes kreeg (zie The Daily Beast: http://goo.gl/6PeYwW):

“The Palestinian people has declared war on us, and we must respond with war. Not an operation, not a slow-moving one, not low-intensity, not controlled escalation, no destruction of terror infrastructure, no targeted killings. Enough with the oblique references. This is a war. Words have meanings. This is a war. It is not a war against terror, and not a war against extremists, and not even a war against the Palestinian Authority. These too are forms of avoiding reality. This is a war between two people. Who is the enemy? The Palestinian people. Why? Ask them, they started.”

En dit:

“Behind every terrorist stand dozens of men and women, without whom he could not engage in terrorism. […] They are all enemy combatants, and their blood shall be on all their heads. Now this also includes the mothers of the martyrs, who send them to hell with flowers and kisses. They should follow their sons, nothing would be more just. They should go, as should the physical homes in which they raised the snakes. Otherwise, more little snakes will be raised there.”

Er zijn er die stellen dat dit de woordenboekdefinitie is van een oproep tot genocide. Vreemd genoeg horen we nooit een Nederlandse krant of journalist over het uit de hand lopende racisme in Israël.

Het antisemitisme van moslims

Goed, laten we het daar vooral niet over hebben en even terugkeren naar het antisemitisme van moslims. Op verschillende punten in het artikel van David Suurland worden er drogredeneringen gemaakt waar Afshin Ellian trots op zou kunnen zijn. Ik wil niet ontkennen dat er sprake is van antisemitisme onder moslims. Dat is natuurlijk problematisch en moet bestreden worden. Maar dat dit niets te maken heeft met Israël is onzin, en dat dit inherent aan de islam zou zijn eveneens. Terwijl in naam van het Christendom Joden lange tijd werden vervolgd in Europa en verdreven, daar vonden ze een relatief veilige haven in het Ottomaanse Rijk.

Om zijn these te onderbouwen haalt David Suurland een grootschalige studie van het PEW instituut aan, waarin aan moslims is gevraagd hoe zij dachten over Joden. Daaruit blijkt dat minimaal 95 procent van de bevolking van Egypte, Libanon en Jordanië zeer negatief over Joden denkt. Maar omdat hen gevraagd wordt naar Joden en niet naar Israëliërs, concludeert David Suurland dat dit antisemitisme is wat niets met Israël te maken heeft. Want mensen worden geacht de categorieën Joden en Israëliërs netjes uit elkaar te houden. Dat is een knappe interpretatie, waar Afshin Ellian nog een puntje aan kan zuigen.

Verder stelt David Suurland dat vele moslims die het woord zionisme in de mond nemen, eigenlijk Joden bedoelen:

“Net zoals de nazi’s met de term ‘communisten’ vooral Joden op het oog hadden, en de communisten met de term ‘kapitalisten’ het ook over Joden hadden, zo hebben vele het met de term ‘zionisten’ ook over Joden.”

Volgens David Suurland worden “alle Joden die het bestaansrecht van Israël erkennen” zionisten genoemd. En daarmee staat de term gelijk aan Joden als zodanig en is deze antisemitisch. Belangrijk is dat er antizionistische en postzionistische Joden (en Israëliërs) bestaan die het zionisme bekritiseren, en dat daarom de term zionist niet simpelweg een ander woord voor Jood is, en daarmee niet inherent antisemitisch. Onder de term zionist wordt over het algemeen ook meer begrepen dan enkel Joden die de staat Israël erkennen, zoals Suurland stelt. Het is een zeer politiek beladen en omstreden begrip. Volgens de Israëlische krant Haaretz (http://goo.gl/RAl0tw) is een zionist een persoon die een voorstander is van de vestiging van een Joodse staat in het Land van Israël, een staat die het gehele Joodse volk toebehoort. Het probleem is natuurlijk dat de precieze afmetingen van het Land van Israël betwist zijn. Er zijn progressieve zionisten die de bezetting van Palestina en de nederzettingenpolitiek afwijzen, en er zijn rechtse zionisten die deze juist toejuichen als een manier om het Land van Israël te claimen. Het verschil tussen de twee groepen is dat de laatste in de regering zit.

Essentieel is ook het etnische karakter van de staat Israël in het zionisme, als zijnde een Joodse staat, behorend tot het Joodse volk. Dit wordt door Joodse antizionisten (neem de bekroonde Joods-Amerikaanse journalist Max Blumenthal: http://goo.gl/q5lwdl) als een problematisch racistisch gegeven beschouwd. Zij zijn voorstanders van een Israëlische staat zonder etnische grondslag, waar ook niet-Joodse Israëliërs gelijke rechten genieten. Daarbij is er nog het probleem dat het zionisme inmiddels geradicaliseerd is, en de bezetting van Palestina en bijbehorende nederzettingenpolitiek gelegitimeerd wordt vanuit het zionisme.

Een bescheiden gedachte om mee af te sluiten. Misschien ligt het probleem niet zozeer bij degenen die het zionisme veroordelen, als bij de extremisten die zich het zionisme toegeëigend hebben.

 

 

Tags: , , ,

Merijn Oudenampsen is politicoloog en socioloog. Hij is verbonden aan de universiteit van Tilburg waar hij een promotieonderzoek doet naar politiek populisme en de ruk naar rechts in de Nederlandse politiek. Zijn website is: merijnoudenampsen.org

12 Responses to “Moslimbashen hoort bij de NRC” Subscribe

  1. Cas 24 juli 2014 at 09:58 #

    Geheel eens met je standpunt. Vooral je aanval op Suurlands analyse van de data, waaruit volgens hem blijkt dat moslim-antisemitisme ‘niets met Israel te maken heeft’ maar op ‘Joden als zodanig’ betrokken is, is volgens mij heel belangrijk. Inderdaad kunnen we helaas niet veronderstellen dat mensen ‘de categorieën Joden en Israëliërs netjes uit elkaar houden’. Dat weerlegt Suurlands gebruik van de data, maar het is op zichzelf een centraal onderdeel van het probleem. Afgezien van het feit dat ‘Israeli-haat’ even goed problematisch zou zijn, alhoewel politiek gefundeerder, moeten we denk ik alsnog het probleem onderkennen dat bepaalde vormen van retoriek er blijkbaar goed in slagen om het politieke sentiment dat uit het conflict voorkomt om te buigen naar Jodenhaat als zodanig, of, wellicht, in te voegen in een al bestaande Jodenhaat.

    Ook, en misschien vooral onder populaties en groeperingen die in vrijwel niets dan geloofsachtergrond of verre etnische achtergrond met het Palestijnse lot verbonden zijn (natuurlijk ook onder groepen die daar op een sterkere manier mee verbonden zijn). Dat verspreidingsproces is het, dat we moeten onderzoeken, en waar Suurland en anderen met hem botweg de stempel “Islam als ideologie” op drukken.

    Dat de oorzaak van dat gemak in een aloud traditioneel islamitisch antisemitisme ligt, is niet zomaar te stellen, is gemakzuchtig en haatzaaiend, en er liggen wat mij betreft geheel andere oorzaken achter. De grootste fout is natuurlijk de aloude, dat ‘islam’ als een entiteit, een éénduidige traditie behandeld wordt, die het niet is – een typisch kenmerk van de segregerende paranoia die ook het nazisme en zijn beeld van ‘de Jood’ voedde. Maar aan de andere kant kunnen we niet ontkennen dat islamitische gedachtegoed in islamitische gemeenschappen, op die plaatsen waar ze inderdaad ideologische functies uitoefenen, in ons tijdsgewricht een sterk kanaal voor Jodenhaat zijn, er een sterke neiging toe hebben.

    Laat ik het zo zeggen: al zou Jodenhaat, agressie tegen joden, incidenten etcetera onder moslims in Europa, buiten het Midden-Oosten, statistisch gezien niet eens proportioneel groter zijn dan andere antisemitsche tendensen, dan nog schijnt ze van een geheel ‘eigen karakter’ te zijn, een geheel ‘eigen bodem’ aan te boren. Hier begint de paranoia, hier lijkt het hek van de dam – in hoeverre is die observatie gerechtvaardigd?

    Het antisemitisme onder Arabische populaties wordt denk ik gevoed door een weidverspreide identiteitscrisis en slachtofferschap, dat onder de vele noemers van de islam vrij effectief gecollectiviseerd wordt, en dat in het midden-oosten conflict een duidelijk sjabloon vindt (Oost/West, Islam/Judeo-Christelijk, etcetera). Dat proces moet inderdaad niet behandeld worden, zoals Suurland doet, als een ‘clash of civilizations’, als een Nietzscheaanse, ondergrondse, oeroude en onzichtbare strijd van ‘archetypes’ (de islam, het avondland) – ook een typische karikatuur uit de antisemitische doos – maar als een locaal-globaal proces dat met identiteit, migratie, socio-economische samenhangen en schakeringen, communicatiestromen etcetera van doen heeft.

    Desalniettemin is het niet gek om te zeggen dat islamitisch gedachtegoed, of misschien ‘islam-gebaseerde retoriek’, ‘in puur linguistische termen’ sterke hegemonische krachten uitoefent over verschillende discoursen in dat proces, en er een centrale rol in begint uit te oefenen. Zodra Jodenhaat een terugkerend element in zulke discoursen wordt, moet dat aangekaart worden, en mogen we denk ik ook vragen naar het verband tussen dit antisemitisme en het aangewende islamitisch materiaal – al is het om erachter te komen dat zo’n verband niet bestaat.

    Dat “de staat” en “de moskee” waar Suurland het over heeft meerdere generaties (hoeveel? de 3 of 4 huidige, of de 400 voorgaande?) van “de bevolking” met Jodenhaat heeft weten te indoctrineren, zou denk ik een overwegenswaardige en misschien ook belangrijke hypothese (hypothese!) zijn – als hij het niet in zulke overduidelijk ondoordachte en indiscriminate, c.q. ongeïnformeerde, c.q. ongeïnteresseerde, paranoide, en haatdragende termen zou hebben gesteld.

    Ik denk dat alleen een historisch en geografisch specifieke analyse van dit soort retoriek, in haar context – die moeilijk te specificeren valt, aangezien ze door vele socio-geografische contexten heen kruist, ook dat is belangrijk te onderzoeken – en in haar narrativiteit, uiteindelijk aanspraak zou kunnen maken op een dergelijke stelling. En ik denk ook dat de data die Suurland aanhaalt zo’n onderzoek zouden rechtvaardigen. Met zijn interpretatie ben ik het zoals gezegd volstrekt oneens.

  2. Christine 24 juli 2014 at 13:36 #

    Gewoon stoppen met alle religie, dat zou heel goed zijn.

  3. Cas 24 juli 2014 at 14:19 #

    (Zelfde commenter als hierboven – excuses voor mijn lijvigheid)

    Interessant vind ik in deze context trouwens ook Jessica Stern’s analyse van islam-radicalisering, waarin ze ergens tussendoor een verontrustend, maar tegelijk geruststellend perspectief biedt: uit vele reacties van moslimorganisaties die radicalisering proberen tegen te gaan, sprak volgens haar de ervaring dat radicaliserende en geradicaliseerde moslims (vooral de ‘takfiri’) doorgaans met ‘gebrekkige kennis’, eenzijdige interpretaties, en halve informatie over de Koran en de islam aan de slag gaan. Radicalisering zou zomaar een kwestie van ‘ondereducatie’ kunnen zijn, en een goede dosis ‘religious re-education’ (in de moskee) zou dan een enorm verschil maken (en zinvol zijn om in te investeren). De gezonde islamitische tradities zouden tegen hun eigen uitwassen ingezet kunnen worden.

    Het plaatje is dan gered waarin ‘hoogopgeleiden’ uit hoofde van hun vorming, en uit eigen vrije wil altijd vreedzaam zullen zijn, tot een seculier begrip van politiek komen, en de diversiteit en vrijheid van de Westerse samenleving kunnen accepteren (dat is niet per se zo; een groot aantal zelfmoordterroristen bleken erg hoogopgeleid te zijn, meerdere Phd’s etcetera). Het is ook het plaatje waarin gewelddadigheid altijd uit socio-economische vernedering en kansloosheid, en niet uit deze of gene ideologie als zodanig voortkomt. De monsters zelf, die deze verdwaalde jongeren, wiens verbeelding verwaarloosd is door het Westen waarin ze opgroeiden, naar Syrië sturen en andere zelfmoordpogingen insturen – die monsters kunnen zelf op niets anders uit zijn dan geld en macht, en ‘misbruiken’ de islam als een diepgravende rally cry. Zouden ze niet verschrikkelijk ‘onttoverd’ moeten zijn aangaande hun religie, gezien de machtsspelletjes, economische motieven, en daaruitvolgende verdraaiingen van gedachtegoed, die er ongetwijfeld spelen in de hogere gelederen van deze organisaties?

    Begrijp me niet verkeerd: ik voel veel voor deze analyse van de problematiek en ik denk zeker dat er een punt is. Sowieso vindt ik het een goed idee om te investeren in theologie-opleidingen die kritisch en gemoderniseerd denken stimuleren. Alsnog kan je je bij dat perspectief de vraag stellen, hoe je bepaalt wat ‘half-learned’ en wat volwassen kennis van religieus materiaal is, wat voor standaarden je daarbij gebruikt; wat het betekent om ‘met de stof te hebben leren omgaan’, een deugd die in elke school gewaardeerd wordt – ook in de leerscholen van de takfiri-ideologie. Het probleem is maw deels dat het complementaire, haatdragende dedin van juist die leerscholen, vanuit een bepaald opzicht, van precies dezelfde orde is als de pacifistische clairvoyance van de universiteit, van het ‘kritische denken': een intellectualisme, en sektarisme, van de onderdrukten. Het is een ontzettend waardevolle, maar ook een delicate en soms explosieve traditie en impuls.

    Dat dacht ik even te delen wat betreft de inherentie of non-inherentie van gewelddadigheid in de Islam, of van religie als zodanig. Ik ben er zelf totaal niet uit, zoals misschien blijkt.

    • AA 26 juli 2014 at 12:20 #

      “Radicalisering zou zomaar een kwestie van ‘ondereducatie’ kunnen zijn, en een goede dosis ‘religious re-education’ (in de moskee) zou dan een enorm verschil maken (en zinvol zijn om in te investeren).”

      Jij bent ook weer zo’n persoon die de islam of imams verantwoordelijk houdt voor de radicalisering van een persoon. Weliswaar gebruiken deze radicalen de islam als tool om zichzelf vrij te pleiten, maar het is geen oorzaak en zeker geen medicijn om radicalisering tegen te gaan. Het medicijn is DEMOCRATIE, de vrijheid om je gehoord te voelen waarop een regering kan anticiperen. Hoogopgeleide mensen van islamitische achtergrond in het westen en in arabische landen voelen zich niet gehoord door de dictators en krijgen ook geen kans om zichzelf te ontplooien. Wel zien ze dat diezelfde dictators onder de duim gehouden worden door het westen waarna ze tot een simpele conclusie komen: het westen steunt mijn onderdrukking. En om eerlijk te zijn; dat is nog waar ook! De dictators worden op alle fronten denkbaar gesteund door het westen om hun eigen volk te onderdrukken. Islamwetenschappers worden ook door het westen betaald om mensen “dom” en stil te houden. Ze verkopen een droom, namelijk “hoe erg het ook is op aarde…er is uiteindelijk een hemel”. Een gros van de mensen slikt dit in als zoete koek terwijl de geradicaliseerden (waaronder een groot gedeelte hoog opgeleid is) dit niet accepteert. Waarom moeten ze hier op aarde lijden om toegang te krijgen tot de hemel? Het kan een en-en situatie zijn.

      Zolang er dictators zijn in het m-o, zal dit aanhouden. Je kon het al zien aan de arabische lente, mensen begonnen hoop te krijgen en gingen weer de straten op om zichzelf te uiten. Helaas werd het al snel duidelijk dat de status quo gehandhaafd moest worden en werd bijv. het egyptisch leger (betaald door amerika en gesteund door israel) ingezet tegen het volk.

      Religie moet dus niet ingezet worden om mensen koest te houden, dat wordt al gedaan, maar democratie.

      • Pim Smit 28 juli 2014 at 07:28 #

        Uit uw reactie kan ik opmaken dat de strijd van radicale moslims zich richt op dictatoriale systemen die de islam onderdrukken. Vervolgens zie ik `vanuit het westen` dat daar waar de islam het ´bestuurlijk orgaan´ vormt het democratisch gehalte niet echt waar te nemen is. Misschien wel in bestuurlijke aanleg, maar niet bepaalt als onderdeel van de cultuur. Zie ik dat nu verkeerd en zie de aantijgingen tegen het “Westen” als een advies om iets aan de dictaturen in het Midden Oosten te doen of mankeert er ook iets aan het westerse, seculiere, democratische model? Want anders begin ik mij toch zorgen te maken. Wat mij betreft gaan we hier in het Westen keihard op z’n Frans en doet iedereen wattie wil achter zijn eigen voordeur. Als Rotterdammer weet ik hoe mooi een maatschappij kan zijn waar iedereen zijn plekje kan vinden. Maar de eerste de beste keer dat ik in mijn straat om vijf uur ‘s ochtends wakker wordt van een oproep tot gebed middels een omroepinstallatie of klokgelui ga ik in de heftige weerstand. En ik stond op tilt toen in Den Haag enige jaren geleden een voorstel voor verbod op het bezit van honden werd ingediend.

        • AA 28 juli 2014 at 12:05 #

          “Uit uw reactie kan ik opmaken dat de strijd van radicale moslims zich richt op dictatoriale systemen die de islam onderdrukken.”

          Uw laatste zin is in essentie hetgeen wat ik wil tegenspreken. De dictatoriale systemen investeren JUIST in de Islam. Een voorbeeld: mijn vader heeft in de jaren ’50 tot aan zijn puberjaren op een Koranschool gezeten, ze deden niets anders dan reciteren en de Koran uit hun hoofd leren. Dit werd gesubsidieerd. Andere lessen werden niet tot nauwelijks gegeven. In Saoedie Arabie precies hetzelfde, het koningshuis investeert miljarden in religieus onderwijs. Waarom denk je dat ze dit doen? Je raadt het al: mensen zoet houden. De burgers een droom te geven: namelijk er is een leven na de dood. Houd het vol…

          Door met mijn andere hypothese: alleen democratie kan fundamentalisme tegengaan. Daarvoor gebruik ik een aantal vrienden van mij. Er was een tijd dat ze opeens allemaal overgingen op lange gewaden en baarden lieten groeien, ze waren in essentie hetzelfde, ze geloofden nog in hetzelfde en waren uiteraard hetzelfde gebleven. Zodra ik echter pressie opvoerde om achter hun werkelijke gedaantewisseling te komen, gaven ze uiteindelijk aan dat het een politieke statement was (namelijk anti-establishment na gebeurtenissen zoals de irak oorlog, 9-11 etc). Moslims werden in een hok geplaatst en zij hebben uiteindelijk hun lot ook geaccepteerd.
          Deze waren echter woest, teleurgesteld en voelden zich machteloos, omdat de arabische regeringen (die eigenlijk moeten opkomen voor hun volk/burgers) zich opstelden als een stel loonslaven van de westerse regeringen.

          Wat betreft uw laatste paar zinnen: ik ben tegen het frans beleid mbt het verbieden van religieuze kledij. Wat is namelijk het verschil tussen verbieden en verplichten? Allebei leggen ze de wil van een regering op. Ik ben iig anti. Zolang iemand mij niet stoort met zijn/haar gedrag of levenswijze (bijv zoals jij opmerkt, een oproep tot gebed!), dan maakt het mij heel weinig uit.

          • Pim Smit 28 juli 2014 at 13:26 #

            Voor wat betreft de Laicité komt het veel meer neer op de voorwaarden voor gelijke behandeling.

      • Pim Smit 28 juli 2014 at 13:22 #

        Dan is het de strijd van orthodox gelovigen in opdracht van ‘De Arabieren’ te komen totmwereldheerschappij, anders dan wat de Islam voorstaat in het verspreiden van haar religie?

      • Pim Smit 28 juli 2014 at 13:23 #

        Dan is het de strijd van orthodox gelovigen in opdracht van ‘De Arabieren’ te komen tot wereldheerschappij, anders dan wat de Islam voorstaat in het verspreiden van haar religie?

  4. Pim Smit 25 juli 2014 at 06:45 #

    Concluderend moet er bijvoorbeeld in Nederland nog heel veel aan educatie worden gedaan. Het radicalisme heeft mijns inziens niets met de religies te maken maar heeft een puur maatschappelijke basis die politiek moet worden opgelost. Chapeau voor beiden.

  5. AA 26 juli 2014 at 11:21 #

    Merkwaardig, maar niet vreemd. Al jaren is er een lobby in Nederland actief. Deze heeft als doel om de zogenaamde Henk en Ingrid’s te overtuigen van het “feit” dat moslims nazi’s zijn. Als resultaat heb je een gefrustreerde en zwijgzame groep. Al het leed dat zij ervaren is een ver-van-mijn-bed-show en zelfs puur “hun eigen schuld”.

    Deze lobby in Nederland geniet financiële en politieke steun van de zionistische lobby in Amerika. Door moslims als nazi’s te stempelen, blijft israel’s handelen in gaza legitiem. Daarnaast is het dus vanzelfsprekend dat alle anti-moslims pro-vrijheid zijn. Nederlanders die niet dezelfde mening delen, zijn weer landverraders. Dit soort polariserende taalgebruik is momenteel erg populair.

    Het is ook belangrijk dat de mensen in deze lobby “hoog opgeleid” zijn. Dit is een soort van experiment van Milgram, Het publiek gehoorzaamt mensen met een witte jas, of die in dit geval “cum laude afgestudeerd” zijn. Dit opiniestuk is, zoals jij al hebt gezegd, eenzijdig. Het is de auteurs recht om een mening te hebben, maar het is aan de krant om een andere mening tentoon te stellen. Vooral als het gaat om zo’n onderwerp.

    Tevens vind ik het altijd frappant dat deze lobby moslims vergelijkt met nazi’s waarbij zij dmv associatie de groep verantwoordelijk houden voor de wreedheden die zijn gepleegd door blanke christenen. Ze hebben echter goed opgelet, want zodra je een leugen vaak genoeg zegt, wordt het vanzelf de waarheid.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Moslimbashen hoort bij de NRC - 26 juli 2014

    […] […]

Reageer