De aanval op Gaza. Ontkenning, censuur en oriëntalisme

A fgelopen zaterdagavond zijn mijn vrienden in Tel Aviv aangevallen door lokale fascisten, die hen tijdens een vredige betoging tegen de aanval op Gaza (en de bezetting in het algemeen) bekogelden met eieren, uitscholden en in elkaar sloegen. ‘Radicaal’ linkse Israeli’s zijn wel wat gewend, maar zo erg is het volgens mij nog nooit geweest. Een vriendin werd door haar familie gewaarschuwd om haar mond te houden over haar politieke ideeën, niet alleen omdat de familie daar geen oren naar had, maar ook omdat ze bang waren dat haar iets zou gebeuren.

Israëli’s zijn collectief in een diep soort ontkenning. Het onverzettelijke geloof in de onschuld van Israël is de ‘verdienste’ van de huidige regering. Die laat geen kans onbenut om het publiek te overtuigen van de noodzaak van de aanval op Gaza. De media, met de krant Haaretz als een van de uitzonderingen, fungeert als onderdeel van het staatsapparaat en herhaalt de leuzen die de mensen zo graag willen horen.

Het Israëlische publiek heeft een schreeuwende behoefte om aan zichzelf en de rest van de wereld uit te leggen waarom er al meer dan 160 doden zijn gevallen in Gaza. (Terwijl ik dit schrijf moet ik het getal steeds omhoog bijstellen). Natuurlijk helpt de regering maar al te graag met een plausibele uitleg. Hamas zelf is volgens Benjamin Netanyahu namelijk verantwoordelijk voor de gedode Gazanen, waarvan meer dan zeventig procent burgers is, waaronder veel kinderen en baby’s. Het dominante en breed gedragen beeld is nu dat Hamas haar burgers gebruikt als menselijk schild en dus eigenlijk haar eigen mensen doodt. De wereld heeft het volgens de Israëli’s dus verkeerd begrepen. ‘Wij’ , Israëli’s, weten hoe het echt zit met deze terroristen’, twittert en facebookt het publiek.

Het zwart-wit wereldbeeld dat verkondigd wordt is oriëntalistisch en wreed. Palestijnen worden neergezet als bloeddorstig; als een volk dat het leven niet respecteert, ook niet dat van andere Palestijnen. In tegenstelling natuurlijk tot Israël zelf, dat het leven als heilig beschouwt en alles doet om dit te beschermen. Dit konden we een paar dagen geleden ook in een Nederlandse krant lezen, toen Esther Voet, de directeur van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) precies dat betoogde in de Volkskrant. Wat Voet nauwkeurig verhult is de context waarbinnen al dit geweld plaatsvindt: namelijk de bezetting die al enkele decennia voortduurt. Een bezetting waarin de rechten van Palestijnen aan alle kanten geschonden worden; waarin zij niet naar het werk/school/ziekenhuis kunnen zonder vergunningen of door checkpoints te lopen.

Maar – en dit is de bekende ‘elephant in the room’ – daarover hoor je niet te praten als de raketten je om de oren vliegen. Zo redeneren ook (Facebook) vrienden van mij. Sommigen reageren furieus als ik de bezetting maar durf te noemen, Toen ik een foto met ‘Stop de bezetting’ in het Hebreeuws op mijn FB-wall zette, kreeg ik van een vriendin te horen dat dit slechte timing was. Mond dicht, laat het leger haar werk doen.

Maar juist als de raketten vanuit Gaza richting Israël suizen wil ik het over de bezetting hebben. Al vind ook ik die raketten eng en zitten mijn familie en vrienden in de schuilkelders. Ook dan! Ook dan heb ik het over de achtergrond van dit conflict; over de mensenrechten en internationale verdragen die worden geschonden; over oorlogsmisdaden (aan beide kanten); over levens van kinderen die, waar ze ook geboren worden, evenveel waard zijn. Het is onmogelijk om over de veiligheid van Israëlische burgers te praten zonder ook te praten over Palestijnse burgers en hun veiligheid. Ik wil praten over het feit dat het niet uitmaakt wie gaat winnen of verliezen, want verliezen doen we op deze manier allemaal.

Mijn vrienden, die dapper de straten op gaan in Israëlische steden om voor gerechtigheid te strijden willen niet winnen, zij willen praten. Zij willen de ander kennen, samen leven, samen overleven. Helaas, in het Israël van vandaag, krijgen zij als antwoord op hun leuzen een tsunami van haat over zich heen. Maar we zetten door om het andere, menselijke gezicht van Israël te laten zien. Ja, het is verscholen achter een gordijn van ontkenning, maar het is er wel.

Over Erella Grassiani

De Nederlands-Israëlische Erella Grassiani is antropoloog en activist. Ze heeft onderzoek verricht naar soldaten in Israël en publiceerde onlangs het boek 'Soldiering under Occupation'. Zij is een van de oprichters van de organisatie GATE 48, een platform van kritische Israëli’s in Nederland.

4 Responses to “De aanval op Gaza. Ontkenning, censuur en oriëntalisme” Subscribe

  1. Max Wieselmann 15 juli 2014 at 15:29 #

    Erella, uitstekend verwoord, groet Max

  2. Heleen Ransijn 15 juli 2014 at 18:10 #

    Dank voor dit voortreffelijke commentaar!

  3. ger dorman 22 juli 2014 at 21:04 #

    Laat ik allereerst bekennen dat ook ik ooit een links-gekkie ben geweest die een 2-statenoplossing en eeuwige vrede wilde in het M-O.

    Maar wijsheid komt met de jaren en als je alle ruis, emotie en propaganda weglaat dan is de kern van het probleem dat er geen Palestijn ter wereld te vinden is die ooit zijn handtekening onder een vredesverdrag met Israel zal zetten.

    Want de harde realiteit, die linksche goedvolkers om de een of andere reden weigeren onder ogen te zien, is dat elke Palestijn die zijn handtekening zet onder een vredesakkoord zet vanaf dat moment een levensverwachtibg van enkele uren, hooguit dagen.

    Bij de Palestijn gaat nu eenmaal haat boven de ratio.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Gaza under attack | Hermitage 'Laudate' - 16 juli 2014

    […] berichtte over aanvallen op deelnemers aan een demonstratie tegen de aanval op Gaza in Tel Aviv. Israeli’s zijn collectief in een diep soort ontkenning, schrijft Erella. Dat lijkt niet alleen te gelden voor Israeli’s, maar ook voor hun […]

Reageer